| تبلیغات | X | |
در هر جامعه ای افرادی مرتکب جرم می شوند و قانون گذاران، خود را محق می دانند که با مجازات کردن متهم ها از این جرم و جنایات بکاهند و امنیت و آرامش جامعه را تامین کند. از سوی دیگر به موجب حقوق بنیادین، لازم است میان اجرای قانون و حقوق متهم تا قبل از تایید مجرمیت وی، تعادلی انجام شود. آیین دادرسی کیفری قوانینی وضع کرده که به موجب آن بعضی از اشخاص مورد اتهام تا تایید یا تکذیب اتهام به صورت موقت تحت نظر پلیس بوده. در ادامه برای شما مقاله ای در مورد این قرار ها بازداشت قرار دادیم که نوشته وکیل اداره کار در شیراز است.

به تصمیمات مراجع قضایی حول محور تکمیل تحقیقات یا اظهار نظر یا به دلیل نداشتن اطلاعات و ناتوانی در محاکمه متهم در جلسات دادگاه، قرار بازداشت گفته می شود. این قرار ها به دو دسته تقسیم می شوند. قرار مقدماتی و نهایی. قرار مقدماتی زمانی است که دادسرا تصمیم به انجام تحقیقات بیشتر داشته باشد و قرار نهایی برای زمانی است که مراجع قضایی هنوز تصمیم بر مکان محاکمه نگرفته اند.
به موجب سلب شدن آزادی فردی که متهم بودن آن هنوز تایید نشده طبق ماده 237 قانون دادرسی کیفری بازداشت موقت جایز نیست مگر زمانی که شواهد و آمار که به متهم بودن شخص دلالت داشته باشد.
از دلایل ذکر شده در قوانین آیین دادرسی کیفری :
*جرایمی که مجازات آن ها سلب حیات ، حبس ابد، قطع عضو و جنایات عمدی است
*جنایات علیه تمامیت جسمانی که میزان دیه آن از ثلث دیه تا تمام آن باشد
*جرایم تعزیری که درجه مجازات آن 4 به بالا باشد
*جرایم علیه امنیت داخلی یا خارجی با درجه مجازات 5 به بالا
*ایجاد آزار و اذیت برای بانوان و کودکان
*ابراز قدرت و قدرت نمایی با صلاح سرد در اماکن عمومی
*سرقت، کلاهبرداری، خیانت در امانت، جعل سند یا استفاده از آن که متهم حتی یک سابقه محکومیت قطع در هر یکی از جرایم ذکر شده داشته باشد.
در همه موارد بالا شدت مجازات و بعد اجتماعی آن ها مشترک است. در تمام موارد بالا دادسرا می تواند قرار بازداشت صادر کند.
در مواردی که صلاحیت رسیدگی به پرونده در دست دادگاه کیفری استان باشد، یک قرار بازداشت تا 4 ماه و در جرایمی که در دادگاه کیفری عمومی یا اختصاصی باشد 2 ماه اعتبار دارد.
منبع : http://shirazvekalat.com/